Berekeningswijzen rechtsplegingsvergoeding per rechtbank

Onze tool hanteert vier methoden om de rechtsplegingsvergoeding te berekenen, zoals in de wet is voorgeschreven:

1. Algemeen tarief: dit geldt voor de meeste rechtbanken, zoals:
   • Vredegerechten
   • Politierechtbanken
   • Rechtbanken van eerste aanleg
   • Ondernemingsrechtbanken
   • Hoven van beroep
   • Hof van Cassatie
   • Hof van Assisen
2. Arbeidsrechtbank en arbeidshof: deze rechtbanken behandelen arbeidsgerelateerde zaken (arbeidsovereenkomsten, sociale zekerheid, arbeidsongevallen, beroepsziekten) en hanteren een eigen berekeningsschema dat afwijkt van het algemene tarief.
3. Voorzitter van de arbeidsrechtbank (kortgeding): bij dringende of voorlopige maatregelen voor de voorzitter van de arbeidsrechtbank gelden aangepaste spoedtarieven.
4. Voorzitter van de ondernemingsrechtbank (kortgeding): ook voor urgente procedures voor de voorzitter van de ondernemingsrechtbank zijn er afzonderlijke tarieven van toepassing.

Het verschil tussen het algemene tarief en het arbeidstarief is historisch gegroeid en houdt verband met de sociale aard van de arbeidsrechtbank, waar de toegang tot justitie voor werknemers bewust laagdrempeliger wordt gehouden. De RPV-bedragen voor arbeidszaken liggen daardoor doorgaans lager dan in vergelijkbare civiele procedures.

Bij hoger beroep wordt de rechtsplegingsvergoeding opnieuw berekend op basis van het bedrag dat in hoger beroep nog in geschil is. Dat kan hetzelfde bedrag zijn als in eerste aanleg, maar ook lager — bijvoorbeeld als de appellant slechts een deel van het vonnis aanvecht. De RPV in hoger beroep staat volledig los van die in eerste aanleg: beide worden apart toegekend en afzonderlijk verhaald.