Berekeningswijzen rechtsplegingsvergoeding per rechtbank

Onze tool hanteert vier methoden om de rechtsplegingsvergoeding te berekenen, zoals in de wet is voorgeschreven:

1. Algemeen tarief: dit geldt voor de meeste rechtbanken, zoals:
   • Vredegerechten
   • Politierechtbanken
   • Rechtbanken van eerste aanleg
   • Ondernemingsrechtbanken
   • Hoven van beroep
   • Hof van Cassatie
   • Hof van Assisen
2. Arbeidsrechtbank: in procedures bedoeld in de artikelen 579 en 1017, tweede lid van het Gerechtelijk Wetboek (zoals arbeidsongevallen, beroepsziekten en sociale zekerheid) geldt een eigen, lager tarief. Voor andere geschillen voor de arbeidsgerechten, zoals over arbeidsovereenkomsten, geldt het algemene tarief.
3. Voorzitter van de arbeidsrechtbank: voor procedures in dezelfde materies voor de voorzitter van de arbeidsrechtbank geldt een afzonderlijk tarief.
4. Arbeidshof: in hoger beroep in dezelfde materies geldt het tarief van het arbeidshof.

Het verschil tussen het algemene tarief en dit afzonderlijke tarief is historisch gegroeid en houdt verband met de sociale aard van deze geschillen, waarin de toegang tot justitie voor sociaal verzekerden bewust laagdrempelig wordt gehouden. De RPV-bedragen in deze zaken liggen daardoor een stuk lager dan onder het algemene tarief.

Bij hoger beroep wordt de rechtsplegingsvergoeding opnieuw berekend op basis van het bedrag dat in hoger beroep nog in geschil is. Dat kan hetzelfde bedrag zijn als in eerste aanleg, maar ook lager, bijvoorbeeld als de appellant slechts een deel van het vonnis aanvecht. De RPV in hoger beroep staat volledig los van die in eerste aanleg: beide worden apart toegekend en afzonderlijk verhaald.