Wettelijke basis: artikel 1022 Gerechtelijk Wetboek en Koninklijk Besluit

De belangrijkste wettelijke bepalingen over de rechtsplegingsvergoeding zijn:

1. Artikel 1022 van het Gerechtelijk Wetboek: de basisprincipes van de rechtsplegingsvergoeding.
   Meer info
2. Het Koninklijk Besluit van 26 oktober 2007, gewijzigd door het KB van 16 mei 2024 (BS 5 juni 2024): dit KB legt de specifieke bedragen en toepassingsregels vast.
   Meer info

U kunt deze teksten raadplegen op de officiële website van de Belgische wetgeving.

Artikel 1022 GW bepaalt onder meer dat de rechtsplegingsvergoeding van rechtswege toebehoort aan de in het gelijk gestelde partij, als een forfaitaire tegemoetkoming in haar advocaatkosten. Het artikel somt ook de criteria op die de rechter moet afwegen om al dan niet af te wijken van het basisbedrag (zie sectie 2). Belangrijk: de rechter kan de vergoeding niet volledig weigeren tenzij de wet daarin uitdrukkelijk voorziet, dit in tegenstelling tot de vroegere situatie waarbij de rechter volledig vrij was.

De tarieven in het KB zijn niet voor alle procedures identiek. Het algemene tarief geldt voor de meeste rechtbanken (vrederechter, politierechtbank, rechtbank van eerste aanleg, ondernemingsrechtbank, hof van beroep, enz.), en ook voor de arbeidsgerechten in bijvoorbeeld geschillen over arbeidsovereenkomsten. Voor procedures bedoeld in de artikelen 579 en 1017, tweede lid van het Gerechtelijk Wetboek (zoals arbeidsongevallen, beroepsziekten en sociale zekerheid) gelden afzonderlijke, lagere bedragen voor de voorzitter van de arbeidsrechtbank, de arbeidsrechtbank en het arbeidshof.